Κυριακή, 7 Μαΐου 2017

7 Μαΐου 1832 : Η Ελλάδα αναγνωρίζεται επίσημα ως ανεξάρτητο κράτος


Σαν σήμερα υπογράφτηκε στο Λονδίνο, συνθήκη μεταξύ των προστάτιδων Δυνάμεων Αγγλίας, Γαλλίας και Ρωσίας και Βαυαρίας.
Η συνθήκη προέβλεπε την εκλογή του Όθωνα - του δευτερότοκου γιου του βασιλιά της Βαυαρίας Λουδοβίκου - ως βασιλιά της Ελλάδας.
Με τη Συνθήκη της Κωνσταντινούπολης (ή του Καλεντέρ Κιοσκ) τον Ιούλιο του 1832, η Οθωμανική Αυτοκρατορία αναγνώρισε την ανεξαρτησία του ελληνικού κράτους, ενώ με διακοινώσεις στις 14 και 26 Δεκεμβρίου του ίδιου έτους, αποδέχτηκε τα διευρυμένα σύνορα της γραμμής Παγασητικού-Αμβρακικού.
Ο Όθωνας και το Δάνειο
Το Δάνειο των 60 εκατομμυρίων δραχμών, το οποίο οι τρεις Προστάτιδες Δυνάμεις αρνήθηκαν στον Καποδίστρια, το προσέφεραν στον πρίγκιπα Λεοπόλδο, μετά την επιλογή του ως πρώτου βασιλιά του νεοσύστατου Βασιλείου της Ελλάδας. Η παροχή του Δανείου εγκρίθηκε από το Συνέδριο του Λονδίνου το Φεβρουάριο του 1830 με τον όρο ότι αυτά τα χρήματα θα χρησιμοποιηθούν για να καλύψουν τα έξοδα της συντήρησης του στρατού, όπου κυρίαρχος θα είχε στην υπηρεσία του. Ο Λεοπόλδος διαφώνησε με τους όρους χρήσης του δανείου και ζήτησε τη διερεύνηση προς τις γενικές ανάγκες του ελληνικού κράτους.
Η πρόταση του έγινε δεκτή και με το πρωτόκολλο της 7ης Μαΐου 1830 ορίστηκε ότι το δάνειο θα ήταν 60 εκατομμύρια. Τελικά ο Λεοπόλδος δεν έγινε ο πρώτος βασιλιάς της Ελλάδας. Παραιτήθηκε στις 21 Μαΐου του 1830 διότι απορρίφθηκε η πρόταση του να συμπεριληφθεί και η Κρήτη στα όρια του νέου ελληνικού κράτους. Το στέμμα δόθηκε (13 Φεβρουαρίου 1832) στον ανήλικο Βαυαρό Όθωνα. Μεταξύ των τριών Δυνάμεων και της Βαυαρίας υπογράφτηκε συνθήκη (7 Μαΐου 1832) με την οποία οριζόταν ότι το δάνειο θα παραχωρούνταν σε τρεις ισόποσες δόσεις, ανάλογα με τις ανάγκες της χώρας, και ότι η Ελλάδα όφειλε να πληρώνει τους τόκους και τα χρεολύσια από τα δικά της έσοδα.
Για τη διασφάλιση της εξυπηρέτησης του δανείου στο άρθρο 12 οριζόταν ότι πριν από κάθε άλλη υποχρέωση από τα δημόσια έσοδα θα προηγούνταν η εξόφληση των τόκων και των τοκοχρεολυσίων. Σύμφωνα με τα στοιχεία που αναφέρονται στο βιβλίο του Ρωμαίου Γ. το δάνειο πραγματοποιήθηκε στο Παρίσι (Μάιος 1833) με τους αδερφούς Ρότσιλντ. Ο τόκος ορίστηκε σε 5% και το χρεολύσιο στο 1%. Χρόνος απόσβεσης ορίστηκαν τα 36 χρόνια. Οι τραπεζίτες αγόρασαν το δάνειο στο 94% και προμήθεια 2%. Οι δύο πρώτες δόσεις, 40 εκατομμύρια εκδόθηκαν σχετικά γρήγορα. Στην καταβολή της τρίτης δόσης των 20 εκατομμυρίων υπήρξε εμπλοκή με τη Ρωσία. Ζήτησε το ποσό της τρίτης δόσης να δεσμευτεί για τους τόκους και τα χρεολύσια των 40 εκατομμυρίων αλλά τελικά υποχώρησε. Το ονομαστικό ποσό του δανείου σε δραχμές ήταν 63.924.559.
Από αυτό αφαιρέθηκαν : 3.835.473 δρχ. το 6% με βάση την συμφωνία, 1.186.288 δρχ. το 3,37% προεξόφληση του κεφαλαίου και 1.964.252 δρχ. άλλα έξοδα. Από τα στοιχεία καταλαβαίνουμε ότι έμεινε στην Ελλάδα το ποσό των 56.924.546 δρχ. Μέχρι τις 31 Δεκεμβρίου 1843 απορροφήθηκαν για τόκους και χρεολύσια ακόμα 33.080.795 δρχ. Το τελικό ποσό έμεινε για την Ελλάδα ήταν 23.867.751 δρχ. Από αυτά δόθηκαν 12.531.174 δρχ. στην Τουρκία για την εξαγορά της Φθιώτιδας. Τα 9.098.017 δρχ. που τελικά απόμειναν σπαταλήθηκαν από την αντιβασιλεία του Όθωνα.
Οι σπατάλες της αντιβασιλείας
Οι σπατάλες ατελείωτες για τον Όθωνα. Μόνο για τον έναν χρόνο παραμονής του κόστισε 4.748.000 δρχ. Υπήρξε όμως και συνέχεια. Το συνολικό κόστος μέχρι τη μεταπολίτευση του 1843 έφτασε τα 19.000.000 δρχ. Το 1842 ο προϋπολογισμός έκλεισε με έλλειμμα 3.000.000 δρχ., γεγονός που αναγκαστικά οδηγούσε σε αναστολή πληρωμών. Οι Προστάτιδες Δυνάμεις αποφάσισαν να παρέμβουν.
Το Συνέδριο του Λονδίνου εξέτασε τα οικονομικά της Ελλάδας και επέβαλλε ετήσια μείωση των δαπανών του προϋπολογισμού κατά 3.742.000 δρχ., καθώς και παραχώρηση των εισπράξεων του Τελωνείου Σύρου, το οποίο ήταν από τα πλουσιότερα, για την εξυπηρέτηση του Δανείου. Ο Όθωνας αποδέχτηκε το σχετικό πρωτόκολλο, αλλά δεν πρόλαβε να το εφαρμόσει. Στις 3 Σεπτεμβρίου του 1843, η "συνταγματική επανάσταση" ανέστειλε την εξυπηρέτηση του δανείου. Ήταν η δεύτερη χρεοκοπία της Ελλάδας.
Ο Διεθνής έλεγχος και η τότε "τρόικα"
Μετά το τέλος του Κριμαϊκού Πολέμου (1856), οι Προστάτιδες Δυνάμεις απέστειλαν στην Ελλάδα τριμελή επιτροπή για να ερευνήσει τα οικονομικά και να επιβάλλει όρους για την εξυπηρέτηση του δανείου. Η επιτροπή έκρινε ότι η Ελλάδα είχε μια καλή διοίκηση και μπορούσε τηρήσει τις υποχρεώσεις της. Έτσι πρότειναν να ορισθεί ελάχιστος όρος συνεισφοράς σε 900.000 φράγκα βλέποντας την αύξηση των εσόδων.
Η λύση αυτή έγινε δεκτή από την ελληνική κυβέρνηση με την υποχρέωση ότι στην εξυπηρέτηση δανείου θα δεσμευόταν και το 1/3 των εισπράξεων του Τελωνείου της Σύρου. Ανάλογη δέσμευση είχε γίνει και για τα δάνεια της Ανεξαρτησίας, τα οποία είχαν εξοφληθεί. Αυτό ήταν το τέλος των διαπραγματεύσεων που κράτησαν 22 χρόνια. Το 1/3 θα προοριζόταν για την προίκα του νέου βασιλιά Γεωργίου Α’.
ΠΗΓΗ thesecretrealtruth.blogspot.com
Read more: http://www.newsbomb.gr/ellada/ethnika/story/442387/7-maioy-1832--i-ellada-anagnorizetai-episima-os-anexartito-kratos#ixzz4gPLJMjje

Η ΑΛΛΗ ΠΛΕΥΡΑ ΤΗΣ ΕΞΥΓΙΑΝΣΗΣ


του Νίκου Οικονόμου
O Ιβαν Σαββίδης  έκανε δηλώσεις τέρμα η ηγεμονία του Ολυμπιακού. Έχει απόλυτο δίκιο χρειάστηκε  να πάρουν τον ΟΠΑΠ όπου  μέσω αυτού δίνοντας  χορηγίες προς τις ομάδες  άρχισαν να τις να ελέγχουν . Δεν είναι τυχαία η επίθεση ψεύδους από τον Πλατανιά προς τον Ολυμπιακό.
Την Β' εθνική την ελέγχει πλήρως ο Μελισαννίδης . Καθόλου τυχαία δεν είναι  η σφαγή του Αρη όπως επίσης και η άνοδος των δυο δορυφόρων Λαμία και Απόλλωνας, ομάδες που τις ελέγχει ο Μελισαννίδης. Ο Σαββίδης ελέγχει τις ποδοσφαιρικές ενώσεις της Βορείου Ελλάδος. Η Κέρκυρα ανέβηκε στο άρμα της εξυγίανσης, ο Πανόπουλος της Ξάνθης είναι πάντα με τους ισχυρούς, ο Κωστούλας του Παναιτωλικού είναι ο άγνωστος Χ. Η Λάρισα λόγω Κούγια είναι πρώτη υποψήφια για υποβιβασμό στην περίοδο 2017-18 μαζί με τον Ηρακλή των οικονομικών προβλημάτων. Στο στόχαστρο βρίσκεται ο Αστέρας Τρίπολης δεν ξέρουμε τι θα γίνει με τον Σπανό. Η κόντρα του Σπανού με τον  Μελισαννίδη είναι από την εποχή που ήταν παράγοντες στον Ιωνικό Νικαίας, αλλά οι πληροφορίες μου λένε ότι τα βρήκανε δεν ήταν τυχαία η αντίδραση του Σπανού στο ματς του Ατρομητού με τον Ολυμπιακό στο Περιστέρι όταν έπιασε από τον λαιμό τον επόπτη.
Επιπλέον ο Μπέος με τον Μητρόπουλο έχουν θέση τις υπηρεσίες τους στον Ιβάν Σαββίδη. Το γήπεδο του Βόλου που διεξήχθει ο τελικός είχε την δική του συμβολική σημασία....
Επειδή το 2017-18 πέφτουν τέσσερις στην ουρά θα γίνει μάχη.
Επόμενη ομάδα που θα ανέβει στην Α΄ Εθνική είναι η Παναχαϊκή του Κατσουράνη του νέου τιμητή της εξυγίανσης.
Αν ο Σαββίδης πάρει τον Πήγασο τότε στήνεται η μεγαλύτερη διαπλοκή όλων των εποχών  στο ελληνικό πρωτάθλημα  με επεκτάσεις και στην ελληνική πολιτική σκηνή. Με σύνθημα την εξυγίανση (την είδαμε) του ποδοσφαίρου θα στηθεί μηχανισμός πολιτικής προστασίας και στήριξης  του ΣΥΡΙΖΑ.
Όπως αποδεικνύεται δεν ήταν θέμα να διαλυθεί η αυτοκρατορία του Ολυμπιακού ή κατά άλλους ο μηχανισμός του Ολυμπιακού στο ποδόσφαιρο αλλά το πως θα γίνουμε χαλίφης στην θέση του χαλίφη.
Ως Ολυμπιακός χαίρομαι που πήραμε το πρωτάθλημα χωρίς την εύνοια της διαιτησίας και με την χειρότερη ομάδα όλων των εποχών.
Ήθελα να κερδίζω πρωταθλήματα και παιχνίδια έχοντας κόντρα την διαιτησία. Δεν χάρηκα το ποτέ το κύπελλο που πήραμε το 2013  κόντρα στον Αστέρα Τρίπολης είχα γράψει και σχετικό άρθρο τότε και δεν ήμουν ο μοναδικός τρανό παράδειγμα  οι παρευρισκόμενοι φίλαθλοι του Ολυμπιακού που προτίμησαν να φύγουν παρά να δούν την απονομή κυπέλλου.
Όλα αυτά τα χρόνια υπήρχε η καραμέλα και η δικαιολογία της παράγκας του Ολυμπιακού ένα άλλοθι για να μην επενδύουν λεφτά στις ομάδες τους οι πρόεδροι .
Για ποιά εξυγίανση μιλάμε για αυτή που κάποιοι έφαγαν τα λεφτά από την ΑΕΚ την έριξαν στην Γ' Εθνική για να σβηστούν τα χρέη ώστε  να την πάρουν τσάμπα  το μαγαζί οι θιασώτες της εξυγίανσης; . Τώρα ο νόμος άλλαξε τα χρέη δεν διαγράφονται και αν  η ΠΑΕ επιστρέψει ποτε στην Α' Εθνική πρέπει να τα εξοφλήσει.  Ο χαριστικός νόμος ωφέλησε την ΑΕΚ , τον Άρη και τον ΟΦΗ
Ευχή όλων όσων αγαπούν το ποδόσφαιρο είναι να δούμε ένα πρωτάθλημα που να παίζεται στα γήπεδα και όχι στις εκάστοτε παράγκες.
Η λογική να ψοφήσει η κατσίκα του γείτονα δεν ωφέλησε ποτέ κανέναν αντιθέτως η λογική του να δίνω τον σπόρο από την καλή ποιότητα καλαμποκιού που έχω στον γείτονα  διατηρεί την ποιότητα του δικού μου σπόρου τουλάχιστον στα ίδια επίπεδα και με όποιες τεχνικές προσθέσω στην πορεία τον βελτιώνω.


Τρίτη, 25 Απριλίου 2017

Το νέο πολιτικό fruit (ντε Rivière) της πάλαι ποτέ χώρας του Διαφωτισμού


του Στέλιου Μαρκάκη
Το νέο πολιτικό fruit (ντε Rivière ;) ) της πάλαι ποτέ χώρας του Διαφωτισμού:
-υπήρξε στέλεχος της τράπεζας Rothschild
-δεν έχει εκλεγεί ποτέ, σε τίποτε -ούτε καν διαχειριστής σε πολυκατοικία
-δεν έχει κόμμα (!)
-πούλησε -αλά Μπένι- στεγνά τον Ολάντ που τον έκανε (αποτυχημένο, εν τέλει) υπουργό από το τίποτε
-ο δημόσιος λόγος του είναι ένα συνονθύλευμα συμβιβαστικών αοριστιών, κατά πάσα βεβαιότητα ανεφάρμοστων, ενίοτε δε και ξεκάθαρα αντιφατικών
-το μόνο σαφώς καθορισμένο στο πρόγραμμά του είναι ότι θα απολύσει μεν 120.000 δημοσίους υπαλλήλους, αλλά θα προσλάβει 10.000 αστυνομικούς...
-δηλώνει "κεντρώος" κι έχει σύνθημα το "Εμπρός (Γαλλία)", αλλά στο Βερολίνο, ο Σόιμπλε άνοιξε πιο πολλές σαμπάνιες για τη διαφαινόμενη εκλογή του απ' όσες άνοιξε ο ίδιος για το επιτελείο του
-ο μοναδικός λόγος για τον οποίο σχεδόν όλοι συντάχθηκαν από χθες μαζί του είναι ότι το αντίπαλον δέος (κατάφεραν, σχεδόν όλοι, να) είναι η Λεπέν
-το γαλλικό μιντιακό σύστημα που, πρακτικώς στο σύνολό του ελέγχεται από μεγάλα συμφέροντα και η διαπλοκή που αντιπροσωπεύει κάνει την ελληνική να μοιάζει με παιδική χαρά, τον στήριξε αναφανδόν…
… αλλά το ξεφτιλισμένο ελληνικό μιντιακό σύστημα το μόνο υπονοούμενο που αφήνει για το πρόσωπό του, αφορά το ΜΟΝΑΔΙΚΟ πράγμα για το οποίο σε κανέναν απολύτως δεν πέφτει λόγος και ούτε έχει την παραμικρή σημασία γενικώς: τι κάνει και με ποιον στην προσωπική του ζωή και στο κρεβάτι του.

Δεν είναι ανήλικος για να ενδιαφέρει κανέναν μας αυτό. Και ειδικά στην Ελλάδα της υποκρισίας, όπου οι σεξουαλικές πρακτικές σε πλείστα όσα μέρη της «πατροπαράδοτης επαρχίας», θυμίζουν κοινότητες ορεσίβιων του αμερικανικού Νότου, καλό είναι να κρατάμε την πέτρα στο χέρι και να μην την πετάμε εύκολα για τέτοια θέματα.

Ο πολιτικός χάρτης της Ευρώπης, άλλωστε, αλλάζει όχι επειδή μια δράκα σεξουαλικώς "μη ορθών" (!) απεργάζεται κρυφά σχέδια. Αλλάζει επειδή μέρα με τη μέρα αποδεικνύεται ότι η Ε.Ε. έγινε Corporate E.U, κατά θλιβερό κακέκτυπο των ΗΠΑ και κατά παράβαση όλων των αξιακών συστημάτων που ενσωμάτωσε ως θεμελιώδη και ιστορικώς "κεκτημένα" η ιδρυτική συνθήκη της.

«Είναι η πολιτική, ηλίθιε». Που κατάντησε οικονομία.

Είναι η διακυβέρνηση των λαών μέσω ενός άτυπου ουσιαστικά συμβουλίου Υπουργών Οικονομικών, με τα θεσμικά, εκλεγμένα όργανα της Ένωσης σε ρόλο κομπάρσου.
Είναι ο εξευτελισμός -άμεσα και έμμεσα- της έννοιας "δημοκρατία" δια της παντελούς απαξίωσης και του πολιτικού προσωπικού
(που κάνει μπαμ ότι είναι χαμηλόβαθμο, εύκολα αντικαταστάσιμο υπαλληλικό προσωπικό στην ουσία),
αλλά και της λαϊκής ετυμηγορίας
(όχι μόνο με την "έξωθεν" επιβολή πολιτικών, αλλά, μεταξύ άλλων και με τη διακωμώδηση των δημοψηφισμάτων...)

Αυτά, είναι. Όχι το μερακλίκι της μαντάμ Τραπεζού ή η συστολή του μεσιέ Οιντιπόντ.
(Σχετικώς, άλλωστε, είδαμε πόσο καλά και άγια τα έκαναν και όσοι, να 'ούμε, ηντουστάντονε και πολύ άντριδι και είχαν και μουστάκια και συζύγους καταλλήλου ηλικίας και γκόμιναι κι απ' όλα...)

Δευτέρα, 3 Απριλίου 2017

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ΣΕ ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΜΝΗΜΗΣ ΤΟΥ ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΥ Δ. ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΗ Τ. ΚΑΘΗΓΗΤΗ ΤΟΥ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ ΠΕΙΡΑΙΩΣ ΚΑΙ ΑΕΙΜΝΗΣΤΟΥ ΔΗΜΟΤΗ ΤΗΣ ΑΙΓΙΝΑΣ

 

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ
Ο Δήμος της Αίγινας  και η Δημοτική Επιτροπή Παιδείας  σας προσκαλούν  το Σάββατο 8 Απριλίου 2017   και  ώρα 18:00-20:00  σε εκδήλωση μνήμης του Αναστάσιου Δ. Καραγιάννη  τ. Καθηγητή του Πανεπιστημίου Πειραιώς και αείμνηστου δημότη της Αίγινας .
Η εκδήλωση θα λάβει χώρα στην αίθουσα Σοφία Μηλιώτη στο ΓΕΛ Αίγινας  και θα την τιμήσουν με ομιλίες και θέματα οι:                   

1.   Σταύρος Δρακοπούλος          :  Το Ακαδημαϊκό έργο του Α. Δ. Καραγιάννη
Καθηγητής Πανεπιστημίου Αθηνών

2.   Ανδρέας Ανδριανόπουλος     :  Αύριο, το Ισλάμ
Διευθυντής Ινστιτούτου  Διπλωματίας  και Διεθνών Υποθέσεων, Αμερικανικό Κολλέγιο Ελλάδος

3.   Αναστάσιος Αβραντίνης        :  O κρατισμός υπονομεύει την ανάπτυξη
Δικηγόρος, αντιπρόεδρος του κόμματος «Δράση»

4.   Γεώργιος Μπήτρος :  Η διάσταση Ελλάδας και Ευρώπης
Ομότιμος Καθηγητής Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών



Κυριακή, 2 Απριλίου 2017

O γαστρονομικός τουρισμός αναπτύσσεται με γοργό ρυθμό


Την εκτίμηση ότι ο γαστρονομικός τουρισμός στην Ελλάδα αναπτύσσεται με γοργό ρυθμό την τελευταία διετία, αλλά και την πεποίθηση ότι η χώρα χρειάζεται να προχωρήσει πέρα από το "καλό φαγητό" και ν’ αναπτύξει αυτό το κομμάτι με περισσότερο επαγγελματισμό και κανόνες, εκφράζει μιλώντας στον ραδιοφωνικό σταθμό του ΑΠΕ-ΜΠΕ, "Πρακτορείο 104,9 FM", η Μαρία Αθανασοπούλου, ιδιοκτήτρια της εταιρείας προώθησης ξενοδοχείων και προορισμών, "Respond on Demand".

 "Ο γαστρονομικός τουρισμός είναι ένα κομμάτι που το πουλούσαμε έτσι κι αλλιώς, χωρίς να το ξέρουμε. Η Ελλάδα ήταν γνωστός προορισμός για το καλό φαγητό, όμως πλέον ο πήχης έχει ανέβει και πρέπει να αντιμετωπιστεί με περισσότερο επαγγελματισμό. Αυτό προσπαθούμε να δώσουμε να το καταλάβουν και οι Έλληνες επαγγελματίες του τουρισμού, ότι η γαστρονομία είναι πλέον ένα ιδιαίτερο κομμάτι που πρέπει να γίνεται με κάποιους κανόνες" υπογράμμισε.

Η ίδια επισημαίνει ότι η ανάπτυξη του γαστρονομικού τουρισμού στην Ελλάδα αναδεικνύεται ως τάση μέσα από το διήμερο "B2B Travel Event Thessaloniki 2017" στο πλαίσιο του οποίου 28 εκπρόσωποι τουριστικών γραφείων του εξωτερικού είχαν συναντήσεις με Έλληνες επιχειρηματίες του τουρισμού. Kαθόλη τη διάρκεια του event γίνεται εμφανές ότι το γενικότερο ενδιαφέρον για την Ελλάδα ως τουριστικό προορισμό είναι φέτος μεγάλο.

Στο B2B Travel Event Thessaloniki 2017 που πραγματοποιήθηκε για έκτη συνεχή χρονιά, ξεκίνησε στις 27 Μαρτίου και συνεχίζεται σήμερα και αύριο με επίσκεψη των συμμετεχόντων στη Βέροια καταγράφηκε η μεγαλύτερη συμμετοχή ταξιδιωτικών πρακτορείων από το εξωτερικό. "Φιλοξενούμε 28 εκπροσώπους τουριστικών γραφείων από την Αλβανία, Βουλγαρία Σερβία, Γερμανία, Ρουμανία, Αγγλία, Λίβανο, Ολλανδία, Νότια Αφρική και Τουρκία, οι οποίοι είχαν διερεύνησαν τη δυνατότητα συνεργασίας με επιχειρηματίες του τουρισμού από διάφορα μέρη της Ελλάδας, Θεσσαλονίκη, Χαλκιδική, Αθήνα, Κρήτη, Χίο κ.ά" σημειώνει η κα Αθανασοπούλου.

Όπως λέει, τα τελευταία χρόνια ο μόνος τρόπος για να έχουν συνεργασίες οι επιχειρηματίες του τουρισμού είναι αυτές οι προσωπικές συναντήσεις. "Στις εκθέσεις γίνεται διαφορετική δουλειά, κάνουμε το branding του τόπου, αλλά είναι πολύ δύσκολο, επειδή δεν έχουν ένα αμιγώς επαγγελματικό κλίμα, να μπούμε σε καθαρά επαγγελματικές συναντήσεις και να επιτύχουμε συνεργασίες. Γι αυτό υπάρχει και μία στροφή τα τελευταία χρόνια και στο εξωτερικό σε αυτού του είδους τα workshops" τονίζει.

"Αν δεν υπάρχει ενδιαφέρον για κάποια περιοχή είναι επειδή δεν τη γνωρίζουν"

Το ενδιαφέρον για την Ελλάδα φέτος είναι πολύ μεγάλο κι αυτό που επιδιώκεται μέσα από τα workshops είναι οι εκπρόσωποι των τουριστικών γραφείων να μάθουν και άλλα μέρη της χώρας, εκτός από τους δύο, τρεις προορισμούς που γνωρίζουν.
"Δεν έχω δει αρνητισμό για κάποια περιοχή αυτά τα έξι χρόνια που διοργανώνουμε το B2B Event Thessaloniki. Αν δεν υπάρχει ζήτηση για κάποια περιοχή, είναι επειδή δεν τη γνωρίζουν, όχι επειδή δεν τους αρέσει. Πιο πολύ έχουν στο μυαλό τους είδη τουρισμού για παράδειγμα περιπατητικό τουρισμό ή ταξίδια για birdwatching ή για ράφτινγκ και όχι μέρη της χώρας, αυτά εμείς πρέπει να τους τα μάθουμε" σημείωσε η κ. Αθανασοπούλου.

Στο δεύτερο μέρος των B2B Travel Events Thessaloniki διοργανώνεται ένα fam trip, σε διαφορετική κάθε χρόνο περιοχή της Ελλάδας διαφορετική, ώστε οι συμμετέχοντες να σχηματίσουν εικόνα.Φέτος το ταξίδι εξοικείωσης πραγματοποιείται στη Βέροια και περιλαμβάνει την πρώτη μέρα ξενάγηση στη Βεργίνα, σε μονές και περιοχές γύρω από την πόλη. Η δεύτερη μέρα είναι αφιερωμένη στη γαστρονομία της πόλης.Το πρόγραμμα έχει σχεδιαστεί σε συνεργασία με τον Δήμο της πόλης, αναφέρει η κ. Αθανασοπούλου."Προσπαθούμε να προβάλλουμε ότι η Ελλάδα είναι μία πολυπολιτισμική χώρα, ότι η κουζίνα μας, η γαστρονομία μας, η οινοπαραγωγή έχει επιρροές από διάφορους πολιτισμούς. Και η Θεσσαλονίκη έχει το στοιχείο της πολυπολιτισμικότητας και η Βέροια και άλλες πολλές πόλεις της Ελλάδας Στοχεύουμε να συγκινήσουμε τον καθένα με κάτι που τον συνδέει" τονίζει.

Όσον αφορά την εικόνα του τουρισμού, είπε ότι είναι μία πολύ δύσκολη χρονιά λόγω των τρομοκρατικών επιθέσεων και ότι αυτά που συμβαίνουν σιγά σιγά αλλάζουν τον τρόπο που ο κόσμος ταξιδεύει."Η Ελλάδα έχει κρατηθεί στις ασφαλείς χώρες και το γεγονός ότι 28 επιχειρήσεις του τουρισμού επέλεξαν να ταξιδέψουν στη Θεσσαλονίκη πληρώνοντας οι ίδιοι τα αεροπορικά τους εισιτήρια, επειδή δεν καλύπτουμε όλα τα κόστη, σημαίνει ότι σοβαρά θέλουν να επενδύσουν στη χώρα μας" επισήμανε.

"Είμαστε γνωστοί ως χώρα και ως τόπος προορισμού, αλλά η εικόνα μας είναι ακόμα παρωχημένη"

Σύμφωνα με την κ. Αθανασοπούλου το ενδιαφέρον για τη χώρα μας υπάρχει, ωστόσο εκείνο που πρέπει να αλλάξει είναι ο τρόπος προβολής της.

"Η Ελλάδα αυτή τη στιγμή έχει ένα θέμα στο πως προβάλλει την εικόνα της στο εξωτερικό, πράγμα για το οποίοι δεν είναι υπεύθυνος ο μεμονωμένος επιχειρηματίας του τουρισμού. Βλέπω ότι έχουμε μία δυσκολία να έχουμε μία σύγχρονη εικόνα, δηλαδή να βρούμε μοντέρνους τρόπους για να προσελκύσουμε αγοραστές.

Είμαστε γνωστοί σαν χώρα και σαν τόπος προορισμού, αλλά η εικόνα μας είναι ακόμα παρωχημένη" λέει και προσθέτει: "Η Ελλάδα δεν είναι πια παραλία, ήλιος, θάλασσα και μουσακάς. Έχουμε αναπτύξει πολύ περισσότερα πράγματα και πρέπει να βρούμε πιο σύγχρονους τρόπους για να τα κάνουμε γνωστά".

Πηγή:ΑΠΕ – ΜΠΕ/Κατερίνα Γιαννίκη

Παρασκευή, 31 Μαρτίου 2017

Αιγινίτικο, όχι αράπικο. Ενα άγνωστο αγροτικό Success Story!

Του Δημήτρη Αντωνόπουλου
Εν μέσω μιας έρπουσας και μηδέποτε καταλείγουσας αξιολόγησης, υπάρχει χώρος και για καλές ειδήσεις. Με τη βελτίωση του καιρού επιστρέψαμε στις ασχολίες μας και στα χωράφια μας. Βρεθήκαμε μπροστά σε μια πολύ ενδιαφέρουσα ανακάλυψη: γέμισε ο τόπος φρεσκοφυτεμένες φιστικιές! 
Είναι από τις ελάχιστες καλλιέργειες που πάνε καλά. Δυστυχώς δεν είμαι σε θέση να δώσω νούμερα για εκτάσεις και παραγωγές διότι οι γνώμες διίστανται... Η Στατιστική Υπηρεσία ανεβάζει τις εκτάσεις στις 46.000 στρέμματα και την παραγωγή στους 8.500 τόννους ετησίως. Παράγοντες της αγοράς αλλά και εμπειρικές εκτιμήσεις ανεβάζουν την παραγωγή σε 5 με 5.000 τόννους το ανώτατο, ποσό πιο κοντά στην παραγωγική δυνατότητα των δένδρων. Η διαφορά μεταξύ των δύο μεγεθών είναι πολύ μεγάλη, αλλά κάποια άλλη φορά θα ασχοληθούμε με το σημαντικό αυτό θέμα της ποιότητας των στατιστικών στοιχείων αγροτικής οικονομίας. Σήμερα θα μείνουμε στην ουσία.
Η καλλιέργεια της φιστικιάς είναι γνωστή στην Ελλάδα από πολλά χρόνια. Περιορισμένη στην Αίγινα, τα Μέγαρα και την περιοχή της Λαμίας. Μέχρι την δεκαετία του '90 σοδεύαμε ό,τι μας έδινε ο θεός και ο κάθε τόπος. Από εκεί και στο εξής τα πράγματα αλλάζουν. Νέες καλλιεργητικές τεχνικές, σωστή λίπανση, πλήθος κατάλληλων φαρμάκων έδωσαν στην καλλιέργεια τη σημερινή της μορφή. Σύγχρονη και οικονομικά αποδοτική. Ας θυμίσουμε εδώ την επιμονή εδώ και αρκετά χρόνια κάποιων γεωπόνων κρατικών υπαλλήλων για την ανάγκη αλλαγής καλλιέργειας από ελιά σε φιστικιά. Δεν είναι όλα τα χέρια ίδια! 
Η μεγάλη ιδιαιτερότητα της φιστικιάς είναι η αργοπορημένη είσοδός της στην καρποφορία. Στα 7 χρόνια από την φύτευση, δίνει κάποιον καρπό και εισέρχεται σε παραγωγική φάση περί την δεκαετία. Δεδομένου ότι έχει μεγάλο κόστος εγκατάστασης αλλά και αρκετά έξοδα καλλιέργειας κάθε χρόνο, στην ουσία μέχρι να αρχίσεις να παίρνεις εισόδημα έχεις ξοδέψει τόσα ώστε να αγόραζες ένα χωράφι ίδιας έκτασης. Είναι δηλαδή μια καλλιέργεια που απευθύνεται σε αγρότες που μπορούν να διαθέσουν ένα κομμάτι της εκμετάλλευσής τους για το σκοπό αυτό αλλά και σε ετεροεπαγγελματίες που είτε διαθέτουν έκταση είτε ενδιαφέρονται να επενδύσουν στο χώρο αυτό.
Φαίνεται λοιπόν οτι η καλλιέργεια επεκτείνεται με πολύ γρήγορους ρυθμούς. Από πηγές των φυτωριούχων κάθε χρόνο πρέπει να φυτεύονται περί τα 25.000 με 30.000 δένδρα ή 1.000 με 1.200 στρέμματα. Ενα μεγάλο μέρος των φυτεύσεων –ίσως και 30%– γίνεται από μη γεωργούς και αφορά συνήθως μεγάλες εκτάσεις. Οι σημερινοί καλλιεργητές φιστικιάς επεκτείνουν κι αυτοί την καλλιέργεια τους με διαφορετικό ρυθμό ο καθένας, ανάλογα της διαθέσιμης γης. Πλήθος νέων αγροτών δοκιμάζει την τύχη του στη δυναμική αυτή καλλιέργεια, σε συνήθως μικρές και δοκιμαστικές προσπάθειες. Τα φυτώρια ξεπουλάνε κάθε χρόνο τα διαθέσιμα φυτά και χρειάζεται... προκράτηση για να εξασφαλίσεις θέση στα διαθέσιμα της επόμενης.
Που οφείλεται η ξέφρενη αυτή πορεία; Στην εξωστρέφεια που ανέπτυξε ο κλάδος εδώ και 10 με 15 χρόνια. Το κελυφωτό φιστίκι έχει δύο βασικές χρήσεις: αυτή που κυρίως γνωρίζουμε στην Ελλάδα ως σνακ και τη βιομηχανική. Το φιστίκι σπάζεται και η ψύχα του χρησιμοποιείται είτε στη μαγειρική -συνήθως υπό μορφή pesto- αλλά κυρίως στη ζαχαροπλαστική για την παρασκευή πολύ ακριβών γλυκών με βάση την πάστα -λιωμένο-  φιστικιού. Όταν λοιπόν η ελληνική παραγωγή συστηματοποιήθηκε και έφτασε σε κάποιο υπολογίσιμο επίπεδο, τότε προκάλεσε το ενδιαφέρον των Ιταλών -κυρίως Σικελών- εμπόρων, οι οποίοι αποφάσισαν να παρακάμψουν τους 'Ελληνες αντιπροσώπους τους και να έλθουν να αγοράσουν οι ίδιοι. Σε αυτό βοήθησε και μια σειρά άλλων παραγόντων όπως η κρίση στη Μέση Ανατολή, το εμπάργκο στο Ιράν, αλλά και η δημιουργία στη χώρα μας τριών συνεταιρισμών που αποτέλεσαν τους μεγάλου μεγέθους και αξιόπιστους συνομιλητές των Ιταλών. 
Τα τελευταία χρόνια, μπήκαμε συστηματικά στην παγκόσμια αγορά κελυφωτού φιστικιού και το ενδιαφέρον για την καλλιέργεια απογειώθηκε. Το σύνολο σχεδόν της παραγωγής διοχετεύεται στην αγορά μέχρι τα Χριστούγεννα, οι συναλλαγές γίνονται με εξαιρετικούς για την περίοδο που διανύουμε όρους, τα εμπορικής φύσεως προβλήματα είναι περιορισμένα. Φέτος μάλιστα περάσαμε κι ένα μεγάλο crash test: παρ' όλη την πρωτοφανή παραγωγή των ΗΠΑ που πλημμύρισαν τη διεθνή αγορά με προϊόν και την μεγάλη πτώση της τούρκικης λίρας, η αγορά μας άντεξε. Δώσαμε όλη μας την παραγωγή σε πολύ καλές τιμές! Σημαίνει ότι έχουμε πια αποκτήσει ένα κοινό που ζητάει το προϊόν μας και οι πελάτες μας ενδιαφέρονται να κρατήσουν ζωντανή τη σχέση μαζί μας. Εξαιρετικά ενθαρρυντικά μηνύματα!
Ενα νέο success story γεννιέται στην Ελλάδα! Εισρέουν στην χώρα περί τα 25 εκατ. ευρώ από εξαγωγές ετησίως, ποσό μικρό αλλά ανερχόμενο και το σημαντικό είναι ότι έχουν αρχίσει να γίνονται και οι πρώτες επενδύσεις στον τομέα της μεταποίησης, χώρο όπου έχουμε πλήρη άγνοια. Η πρώτη Ελληνοιταλλική επένδυση για το σπάσιμο φιστικιού έγινε το περασμένο φθινόπωρο, ενώ υπάρχουν συζητήσεις για πολλά ακόμη σχέδια. Ο κλάδος προσέλκυσε ξένες επενδύσεις εν μέσω ερειπίων!!! Σκεφτείτε δυναμική!
Φυσικά δεν λείπουν τα προβλήματα και κυρίως η έλλειψη προγραμματισμού. Δεν νομίζω ότι θα περίμενε κανείς πως το κράτος βλέποντας την θετική αυτή εξέλιξη θα έτρεχε να βοηθήσει; Ευτυχώς, πολιτική ηγεσία και υπηρεσίες αντιμετωπίζουν με θετικό πνεύμα την καλλιέργεια και δίνουν λύσεις όπου μπορούν, μέσα πάντα στην ελληνική πραγματικότητα και πνεύμα. 
Η αισιοδοξία για τη μελλοντική πορεία έγκειται σε δύο παράγοντες: πρώτον στήνονται πολλές εκμεταλλεύσεις με σεβαστό μέγεθος και σε σύγχρονη βάση. Αυτοί θα αποτελέσουν αργότερα τους ηγέτες του κλάδου οι οποίοι και θα αναλάβουν να συνεννοηθούν με τους ξένους αγοραστές, οι οποίοι θέλουν τα γνωστά: συνέπεια, προμήθεια όλο το χρόνο, επιχειρηματικό πνεύμα συνεννόησης. Το δεύτερο στοιχείο που εμπνέει αισιοδοξία είναι το μεγάλο ενδιαφέρον ξένων παικτών του κλάδου για την καλλιέργεια μας. Το στοιχείο αυτό δεν πρέπει να το θεωρήσουμε δεδομένο και αειθαλές διότι νέες περιοχές μπαίνουν στο παιχνίδι, όπως για παράδειγμα η Περιφέρεια της Μαδρίτης, η οποία δήλωσε οτι επιθυμεί να γίνει η μεγαλύτερη φιστικοπαραγωγός περιοχή της Ευρώπης τα επόμενα 20 χρόνια. Εχουν επενδύσει αρκετά σε γνώση και τώρα εισέρχονται στο κομμάτι της παραγωγής. Οι διεθνείς παίκτες παρακολουθούν τις εξελίξεις στην μεριά αυτή της μεσογείου και πολλοί από αυτούς παίρνουν θέση. Σε κάθε περίπτωση πάντως τα μηνύματα από την αγορά είναι θετικά και ενθαρρυντικά. Η διεθνής σοκολατοβιομηχανία δοκιμάζει το φιστίκι για την παραγωγής τελικού προϊόντος, και μάλιστα Premium, αφού η τιμή του είναι ιδιαίτερα υψηλή.
Έλλειμμα σημαντικό παρατηρείται στην απροθυμία του ελληνικού εμπορίου να επενδύσει στο χώρο αυτό. Χωρίς ισχυρές εμπορικές επιχειρήσεις στο μέλλον θα βρεθούμε σε δύσκολη διαπραγματευτική θέση. Όταν η αγορά ωριμάσει, οι παραγωγοί δεν θα μπορούν να διαπραγματευτούν από θέση ισχύος όπως κάνουν τώρα. Το σωστό και με ισχυρές βάσεις εμπόριο είναι απολύτως αναγκαίο. Βέβαια οι άνθρωποι του εμπορίου ξηρών καρπών θα κουνάνε το κεφάλι τους λέγοντας χωρίς τράπεζες πως να δραστηριοποιηθείς σε έναν τόσο ακριβό χώρο;
Η τόνωση του εθνικού μας ηθικού είναι περισσότερο από κάθε άλλη φορά αναγκαία. Δεν θα έλθει όμως με την καλλιέργεια πλασματικού κλίματος που καλλιεργείται με τους παραδοσιακούς και γνωστούς τρόπους. Η εμπιστοσύνη όλων μας έχει κλονιστεί και είμαστε καχύποπτοι σε ό,τι ακούμε και δεν βλέπουμε. Σας διαβεβαιώνουμε ότι τις νέες φυτεύσεις τις είδαμε με τα μάτια μας και την φετινή αντοχή της αγοράς την νιώσαμε στην τσέπη μας. Πιστέψτε με, δεν είναι η Άνοιξη που δημιουργεί την ελπίδα. Είναι τα νεαρά φυτά που παλεύουν να πετάξουν τα πρώτα τους βλαστάρια. Είναι οι άνθρωποι που αντί να κρατούν τα λεφτά στα στρώματα τα έδωσαν να επενδύσουν στη γη τους σε πείσμα των καιρών.
* Ο κ. Δημήτρης Αντωνόπουλος είναι Αγροτοοικονομολόγος Msc -Παραγωγός Κελυφωτού Φιστικιού

http://www.capital.gr/arthra/3201622/aiginitiko-oxi-arapiko-ena-agnosto-agrotiko-success-story

Κυριακή, 26 Μαρτίου 2017

Ευρωπαϊκή Ιδέα, 60 χρόνια μετά: Μεταξύ έκλειψης και παλιννόστησης



Ο λαϊκισμός, ως άλλοθι ή αναδίφηση των αιτιών;

«…η σημερινή μας Ευρώπη, είναι τέλεια σκεπτικίστρια, αφού είχε ανακατέψει τάξεις, φυλές, ράτσες, που ξυπνά πότε-πότε από έναν αυθαίρετο και ανυπόμονο σκεπτικισμό, γεμάτο σύγχυση, θολά ερωτήματα και θανάσιμη κόπωση, που εκφράζεται με την ανύπαρκτη θέληση κι ακόμη –συχνά- με μία πλαστή γοητεία για να κρύψει θαρρείς αυτή την αναπηρία».
Φρίντριχ Νίτσε
“Πέραν του καλού και του κακού”.



Του Σταύρου Χρ. Τσέτση, Δρ. ΕΜΠ

Οι επισημάνσεις του διεισδυτικότερου, ίσως, ανατόμου της Ευρωπαϊκής σκέψης του 19ου αιώνα, ηχούν εντυπωσιακά τωρινές. και συνδέονται, αναπόφευκτα, με καίρια και επίκαιρα ερωτήματα για το μέλλον της «Ευρωπαϊκής Αρχιτεκτονικής», της μελλοντικής δηλαδή, πολιτικής, θεσμικής, γεωγραφικής και διοικητικής της άρθρωσης. καθιστώντας την ιχνηλάτηση της κοινής διαδρομής, απαραίτητο οδηγό:

Η σημερινή ΕΕ, οικοδομήθηκε σταδιακά και αδιάλειπτα, από τις στάχτες του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου, για να εγκαθιδρύσει ένα οικονομικό αρχικά και πολιτικό και κοινωνικό στη συνέχεια, χώρο ελευθερίας, ανάχωμα στον ολοκληρωτισμό, όλων των αποχρώσεων.

Προσέφερε ένα ενιαίο πεδίο ειρήνης, ασφάλειας, ευημερίας και συνεργασίας, μεταξύ έως τότε αλληλοσπαραζόμενων χωρών. Και συνεχίζει να αποτελεί το «Αρχέτυπο Συνύπαρξης», ακόμη και στις πλέον ακανθώδεις περιόδους της κρίσης.

Οι μεγάλοι χαμένοι, στη Δύση, αντιμετωπίστηκαν ως συστατικό τους κομμάτι –δίχως διακρίσεις και προκαταλήψεις. αντίθετα.

Η διασάλευση των αρχών, δημιουργεί ρωγμές
Ο Hans Dietrich Genscher, η κυρίαρχη δύναμη πίσω από την γερμανική ενοποίηση, αισθανόμενος την ιδιαίτερη ευθύνη της γενιάς του, στα «Απομνημονεύματά», συνοψίζει το πνεύμα της μεταβατικής αυτής εποχής: «ο καθένας έπρεπε να γνωρίζει ότι οι Γερμανοί δεν θα αναζητήσουν μοναχικούς δρόμους, αλλά επιθυμούν να ακολουθήσουν την πορεία της Ευρώπης».

Ωστόσο η κατάρρευση του τείχους και η επανένωση του χάρτη της Ευρώπης, προκάλεσε κρίσιμες αναδιατάξεις στο εσωτερικό των ευρωπαϊκών (τότε) κοινοτήτων. Η δε υποχώρηση της γαλλογερμανικής συνεργασίας, που συνιστούσε έως τότε, το κλειδί των κοινοτικών εξελίξεων, επέφερε και την ετεροβαρή λήψη αποφάσεων.

Για να εκτυλιχθεί ένα σενάριο που φάνταζε πολύ μακρινό: την ανάληψη από το Βερολίνο του (επι)κυρίαρχου ρόλου, χωρίς αντιστάσεις, αντί του “primus inter pares”. Με σταδιακή κατίσχυση επί των ευρωπαϊκών οργάνων –η «διακυβερνητική μέθοδος, έναντι των Ενωσιακών θεσμών», είναι η γλωσσικά εκλεπτυσμένη διατύπωση.

Ο «ευρωσκεπτικισμός» δεν αναπτύσσεται σε κενό
Η διόγκωση του λεγόμενου «ευρωσκεπτικισμού» -και το εκλογικό του αποτύπωμα- ουδόλως θα πρέπει να αφοριστεί αβασάνιστα, ως εκτροπή. αλλά να εξεταστεί ως πιθανό έκτυπο, φαινομένων ενδοευρωπαϊκής ανισορροπίας.

Τα οποία τροφοδοτούνται από μία επιβαλλόμενη «οικονομική ορθοδοξία» μιας μονομερούς λιτότητας και μιας επίσης ανισοβαρούς αντιμετώπισης των συνεπειών της προσφυγικής/ μεταναστευτικής κρίσης. Καθώς και μιας αυξανόμενης αίσθησης της κοινής γνώμης, ότι η ΕΕ, δεν συνιστά πλέον πεδίο ευημερίας και κοινωνικής γαλήνης. αλλά πεδίο υποδόριων, πλην οξύτατων ανταγωνισμών, για την επιβολή εθνικών στοχεύσεων, στο κοινοτικό οικοδόμημα.

Ο Ι. Κάντ ωστόσο, στο δοκίμιο του για την «Αιώνια Ειρήνη», ηχεί εξαιρετικά επίκαιρος: «δεν θα δημιουργούνται κρατικά χρέη, σε συνάρτηση με εξωτερικές κρατικές διαφορές».
Θα φροντίσει η ίδια η Ευρώπη, την ίαση των παθογενειών και επιδεινούμενων φθορών της. Ή θα αποδυναμωθεί με την αγωνία της περαιτέρω συρρίκνωσης, της οικονομικής αβεβαιότητας και της απομείωσης της επιρροής της.

Εάν η πολιτική απάντηση μόνον αυτονόητη δεν είναι, οι δυνάμεις της –πνευματικές, πολιτιστικές, οικονομικές, κοινωνικές, ακόμη και πολιτικές και ασφαλώς η κοινή γνώμη στη μεγάλη και σιωπηλή της πλειοψηφία- θέλουν την Ευρώπη. αυτή των αξιών της.

Η αμφισβήτηση, προδήλως έχει ερείσματα, όχι μόνον σε τάσεις κατίσχυσης των φερομένων ως «ενάρετων» εταίρων, αλλά και σε υπαρκτές, σοβαρές, βαθιές, επίμονες αδυναμίες και νοσίες διαρθρωτικού χαρακτήρα, των περιμετρικών κυρίως κρατών. Και στην αναποτελεσματικότητα, ιδίως στην περίπτωση της χώρας μας, της πολιτικής και εγχώριας επιχειρηματικής καθεστηκυίας τάξης, να αποσβήσουν το τρέχον σκηνικό τραγωδίας.

Μια άλλη δοκιμασία, πέραν της οικονομικής, η προσφυγική κρίση, προστέθηκε στο γνώριμο για την Ευρώπη κρίσιμο ζήτημα των ανεξέλεγκτων μεταναστευτικών ροών προς τους κόλπους της.
Αναδεικνύοντας το θέμα- περισσότερο ανομολόγητο, παρά υποτιμημένο- της ίδιας της ευρωπαϊκής ταυτότητας. που υπό μία οπτική, φαίνεται να αποτελεί το υπαρξιακό της διακύδευμα.

Η ταυτότητα της Ευρώπης, ως υπαρξιακό διακύδευμα
Θα με συγχωρήσετε που αποδίδω στις λέξεις αυτές, Ευρώπη και Ευρωπαίος, μία έννοια κάπως ευρύτερη από τη γεωγραφική, και κάπως ευρύτερη από την ιστορική, μα, κατά κάποιο τρόπο, λειτουργική. Θα έλεγα σχεδόν, καθώς η σκέψη μου καταχράται τη γλώσσα μου, ότι μία Ευρώπη αποτελεί ένα είδος συστήματος διαμορφωμένου από μία ορισμένη ανθρώπινη ποικιλομορφία και από έναν ιδιαίτερα ευνοημένο τόπο, σφυρηλατημένη τελικά από μία μοναδικής ποικιλίας και ζωντάνιας ιστορία»
Paul Valery

Το πανάρχαιο μάθημα του Ελληνικού Λόγου και της Αρετής, η κληρονομιά του Δικαίου και η παράδοση της Ρώμης, το δίδαγμα της Αγάπης του Ευαγγελίου, -στις διαφοροποιημένες προσλήψεις τους- συνιστούν διαχρονικά και αδιαμφισβήτητα, τα θεμέλια της Ευρωπαϊκής ταυτότητας. και τη μήτρα του Δυτικού πολιτισμού.
Με απορρέουσες θεμελιώδεις αξίες, την Ειρήνη, τη Δημοκρατία, την Ασφάλεια, τη Δικαιοσύνη, την Ισονομία, τη Συνεργασία, την Αλληλεγγύη, τη Συνοχή, την Ανεκτικότητα.

Η παρατεταμένη ωστόσο κρίση και η, απροκάλυπτη, εν είδει, ex cattedra, «επιβολή» των θεσμών στους αδύναμους ιδίως «εταίρους», ανέσυραν, τις διαφορές των προσεγγίσεων του «Ειδέναι», του Ratio, της Χριστιανικής ερμηνείας του υπερβατικού. ενίοτε καθιστώντας τες ως ανάχωμα στη συνεργασία, αλλά και προκαλώντας ένα ψυχικό ρήγμα μεταξύ (άλλοτε) 28.

Είναι το όλο κλίμα αναστρέψιμο; Ή τουλάχιστον, δίχως να επέλθει το πλήρωμα του κύκλου: γένεση – ανάπτυξη – φθορά – κρίση – διάρρηξη;

Μπορούν οι κυρίαρχες elits, της πολιτικής ιδίως Ευρώπης, μεγαλωμένες σε περιόδους μεταπολεμικής ευφορίας, να αντλήσουν από το μάθημα της ιστορίας. Και σ’ ένα διεθνές (και εσωτερικό) περιβάλλον, όπου τα «πάντα ρει», να ενσκήψουν στο Αριστοτέλειο «εάν όλοι αλλάζουν στην επιφάνεια, η ουσία παραμένει αμετάβλητη»; Που στην συγκεκριμένη περίπτωση, αμετακίνητες, είναι σαφώς οι αξίες της. Αυτές που έδωσαν πνοή στο ενοποιητικό εγχείρημα. Εν πολλοίς, είναι δυνατή η παλιννόστηση της, μεγάλης, ταλανιζόμενης σήμερα, Ευρωπαϊκής Ιδέας;

Η Ευρώπη είναι οι αξίες της
Δεν είμαι με ένα κόμμα, είμαι με μία αρχή.
Το κόμμα είναι το φύλλωμα, πέφτει. Η αρχή είναι η ρίζα. Μένει.
Τα φυλλώματα κάνουν θόρυβο και δεν κάνουν τίποτε. Η ρίζα σιωπά και κάνει τα πάντα.
Victor Hugo

Η Ένωση, συνεχίζει να οικοδομείται, πάνω στο αξιακό της υπόστρωμα –αυτό της ταυτότητά της- το οποίο αποτυπώνεται, στις αρχές των Ιδρυτικών της Συνθηκών.
Στην τρέχουσα συγκυρία δεν είναι, νομίζω, πλεονασμός να τονιστεί ότι η Γηραιά Ήπειρος, στην Ιστορία της, πορεύτηκε μεταξύ του αλληλοσπαραγμού του Νείκους και δημιουργικής μεγαληγορίας της Φιλότητας. χαρακτηριζόμενη εναλλασσόμενα, ως η Σκοτεινή Ήπειρος -και αυτή του Φωτός.

Γι’ αυτό η Ευρώπη δεν μπορεί να επιτρέψει φαινόμενα μηδενισμού, όπως επεσήμανε προφητικά ο Νίτσε στον «Ευρωπαϊκό Μηδενισμό», δηλαδή στην «πτώση κάθε υψηλής αξίας». Γιατί αυτοαναιρείται. Εκπίπτει σε μία κατάσταση, που ο ίδιος χαρακτήριζε, ότι «θυμίζει καταστροφή», παρομοιάζοντάς την ως «ποτάμι που δεν έχει πια το θάρρος να προβεί σε σκέψεις».

Εξήντα χρόνια μετά την υπογραφή της Ιδρυτικής Συνθήκης της Ρώμης στις 25 Μαρτίου 1957, το ύψιστο διακύδευμα -στον αντίποδα του Ηρακλείτιου «πόλεμος πάντων μεν πατήρ εστί»- παραμένει η διαρκής ειρήνη, που τόσο ενέπνευσε τον Ι. Κάντ, ουσιαστική και σε όλους τους τομείς του γίγνεσθαι και ουδόλως προσχηματική. Η οποία προϋποθέτει και τη διαρκή κατίσχυση των αξιών της, έναντι κάθε φερόμενης εκτροπής.

Τα «σχεδιάσματα» για το μέλλον της Ευρώπης. Μεταξύ φεντεραλιστικής πορείας και συν-ομοσπονδίας.
Τα πρόσφατα «σχεδιάσματα» της Επιτροπής, για τη μελλοντική «Ευρωπαϊκή Αρχιτεκτονική», κινούνται μεταξύ μιας φεντεραλιστικής προοπτικής και μιας συν-ομοσπονδιακής δομής, σε οικονομικό κυρίως τάπητα.
Προβάλλεται και μία ενδιάμεση υπόθεση, της «διαφοροποιημένης διαστρωμάτωσης της Ευρώπης, στη βάση ομόκεντρων κύκλων», μία μορφή ενισχυμένης συνεργασίας, που προβλέπεται ήδη στις Συνθήκες: στον εσωτερικό πυρήνα/ κύκλο, ανήκουν οι χώρες, που επιθυμούν και μπορούν να συμμετάσχουν στο Ευρώ. ο επάλληλος κύκλος περιλαμβάνει τις υπόλοιπες, ενώ ο εξωτερικός είναι αυτός των τρίτων χωρών, με «προνομιακές» σχέσεις συνεργασίας.

Η υπόθεση της ομοσπονδιακής άρθρωσης, με περαιτέρω εμβάθυνση των θεσμών της, προσκρούει ωστόσο στην καχυποψία, ότι η ίδια ΕΕ, αποτέλεσε όχημα ηγεμονικών βλέψεων.
Το άλλο «υποτύπωμα», της Ευρώπης ως ενιαίας Αγοράς, αποστερημένης από πολιτικές στοχεύσεις, με μάλλον αβέβαιο το κοινό νόμισμα και αμετάβλητη την πολιτική ασφάλειας, συνιστά ένα είδος συνομόσπονδης Ευρώπης.

Μία διάταξη στη βάση πολλών επιλογών -αυτών της «μεταβλητής γεωμετρίας», ένα τρίτο σενάριο, αποδυναμώνει την Ένωση. ενισχύει αντίθετα τους κυρίους «συνομιλητές» των εξελίξεων.

Μία Ευρώπη αποδεκτή, δεν επιτρέπει «νικητές» και «ηττημένους»
Η στερεοτυπική θέση για την αναγκαιότητα και σήμερα, μιας ενιαίας και ισχυρής ευρωπαϊκής οντότητας -«όλοι μαζί μπορούμε»- σε ένα παγκοσμιοποιημένο, μη αναστρέψιμο, πλην σαφώς ρυθμίσιμο κόσμο, διατηρεί στο ακέραιο την εγκυρότητά της.

Τα οφέλη ωστόσο των εταίρων από μια κοινότητα, δεν μπορεί να είναι ασύμμετρα.
Η ισοβαρής πρακτική (win to win), συνιστά το θεμέλιο κάθε μορφής συν-εταιρισμού, πόσο μάλλον κοινότητας, με μακροχρόνιες επιδιώξεις προόδου και ευημερίας. που βλέπει και αντιμετωπίζει την ετερότητα ως πλούτο.

Στον αντίποδα μιας στάσης που αδιαφορεί, με δείκτες, για τους μεν να ευημερούν, για τους άλλους να διολισθαίνουν σε μία σχοινοτενή και επιδεινούμενη ύφεση. που υποδαυλίζει αποκλίσεις, αντιθέσεις, αντιπαλότητες.

Με σαφείς αντανακλάσεις στα κοινοτικά όργανα, -άλλωστε η Ένωση παραμένει ένας διακυβερνητικός οργανισμός –στη λήψη τουλάχιστον των κρίσιμων πολιτικών αποφάσεων. Το όποιο εγχείρημα χειραγώγησης των κοινοτικών θεσμών, μεταφράζεται σε ρωγμές στο ευρωπαϊκό οικοδόμημα, απομείωση του κύρους, του ρόλου και της επιρροής των.

Διευθυντήρια, ακόμη και με μετρημένους στα δάχτυλα τραυματίου χειρός «επισπεύδοντες», επί 27 πλέον εταίρων, ουδόλως ευνοούν την σταθερότητα της Γηραιάς Ηπείρου. και δεν προκαλούν απλά περαιτέρω ομαδοποιήσεις, αντίθετα: την «Ύβριν» του Ηγεμονισμού, ακολουθεί αναπόδραστα –και είναι πλέον φανερό- η «Νέμεσις» της διάρρηξης της.

Η ίδια η δυναμική της Ιστορίας, δυσκόλως θα επιτρέψει μία κάποια μορφή –εσωτερική ή μη- «Χανσεατικής Ένωσης».
Η «πολύπαθη» αρχή της επικουρικότητας –σύμφωνα, με την οποία δεν ανατίθενται σε ανώτερη διοικητική βαθμίδα αρμοδιότητες, όταν μπορούν να ασκηθούν αποτελεσματικότερα σε κατώτερη- προσφέρει θεσμικά, μία δικλείδα ασφαλείας, στην άλλη πληγή του Ενωσιακού οικοδομήματος: τον συγκεντρωτισμό, σε μία ολοένα δυσκολότερα ελεγχόμενη κοινοτική γραφειοκρατία. Δεν πείθει ωστόσο στην πράξη, ιδίως για τις κρίσιμες αποφάσεις. Αντίφαση; Ασφαλώς.

Παραφράζοντας την Πυθαγόρεια – Πλατωνική θεώρηση των ιδεατών στερεών, που με τόσο ενάργεια τα κατέστησε προσιτά ευρύτερα, ο Leonardo da Vinci -ως “solidi platonici”- είναι το «εικοσαεπτάεδρο». που εγγυάται το εδραίο του νέου οικοδομήματος, στη κοινοτική διαδικασία λήψη κοινοτικών αποφάσεων.
Δύσκολο ή δυσκολότερο, συνιστά την ασφαλή εναλλακτική ενός μέλλοντος, όπου η κατάρρευση δεν είναι απλώς μία υπόθεση.

Είναι γεγονός ότι η πολιτική παραμένει «η τέχνη του εφικτού» – ο Σταγειρίτης συνεχώς επιβεβαιώνεται -ακόμη και στην αναμέτρηση της με την ουτοπία, την πραγματικότητα ίσως, του αύριο-. η δε Γηραιά Ήπειρος δεν αποτελεί εξαίρεση.

Αξίζει να υπογραμμιστεί ωστόσο, ότι όσοι συνέβαλλαν στη θεωρητική διαμόρφωση μιας πολιτικής κοινωνίας και του πολιτεύματος της -από τον Ιππόδαμο στον Πλωτίνο, από τον Αυγουστίνο στον Πλήθωνα, από τον Bacon στον Campanella, για να δωθεί το μέτρο- και έχτισαν τα θεμέλια της «Ευρωπαϊκής Πολιτείας, της εμφύσησαν αρχές και αξίες. αυτές που η σημερινή Ευρωπαϊκή κοινωνία ενστερνίζεται.

Σ΄ αυτό το μάθημα οφείλει να συνεχίσει να θητεύει η Ευρώπη, σε ένα τόσο ρευστό και με αναδυόμενη πολυπολικότητα κόσμο, αυξανόμενης αλληλοεξάρτησης. βασισμένη στις αξίες που τη δημιούργησαν –και η ανεκτικότητα στο δικαίωμα του διαφορετικού, συνιστά θεμελιώδη κατάκτηση της- μπορεί να σφυρηλατήσει μία ενότητα, που θα της επιτρέψει να ατενίσει ένα βιώσιμο μέλλον.

……..
Την απάντηση του ερωτήματος «Ποια Ευρώπη» -όπου η (επαν)ισορροπία συνιστά το κομβικό σημείο –θα την δώσει, οφείλει να τη δώσει, το μάθημα της ίδιας της ιστορία της. Άλλωστε η ίδια διδάσκει ότι, όταν αυτή αγνοείται, ο “ex deus machina”, συνιστά πάντα έκπληξη.

http://www.lykavitos.gr/archives/453775